Het zijn in veel gevallen de meest eenvoudige dingen, die het meest doeltreffend zijn.
Een stoel en een been.
Zo eenvoudig kan het zijn om een grote levenswijsheid duidelijk te maken.

Hij nam plaats op de stoel, zijn begeleider stond er achter, zijn been gestrekt om hem op te vangen.
De jongen, meer vertrouwd met feiten dan dat hij vertrouwd is op gevoelens, werd gevraagd om zich naar achteren te laten klappen.
Stoel op twee poten, hij zou worden opgevangen.
Analyserend, de grond aftastend, afstand berekenend, liet hij zich het kleine stukje vallen. 
Voorzichtig, heel voorzichtig.
Om weer snel veilig met vier poten op de grond te kunnen staan.

De stoel en het been speelde een grote rol in het kwartiertje van deze bijzondere ontmoeting.
Het been deed beetje bij beetje een stapje naar achteren.
De jongen stopte met analyseren en bouwde zijn vertrouwen op.
En met het been op afstand liet hij zich de diepte in vallen, een grens overschreden.

Een oefening om te leven vanuit vertrouwen, in plaats van angst.








Alle blogs