(Kees en Betty Boeke, oprichters van De Werkplaats Kindergemeenschap)

En morgen gaat het gebeuren. Morgen starten we met het onderwijs van morgen. 
Morgen is de verwezelijking van het proces dat ik nu 2 1/2 jaar geleden mocht beginnen.
Er lag een rapport, een aanbeveling, dat niet aansloot bij de visie van velen. Als nieuwkomer in de 90 jarige eigenzinnige cultuur van de school werd van mij verlangd het proces te draaien. Te draaien naar de school van de toekomst, de school die zou passen bij de tijd, bij de maatschappij, bij de school. 

De oprichter stelde 90 jaar geleden vast: niets in deze wereld zal onveranderd voortbestaan. Ook onze Werkplaats niet. Steeds zullen we moeten kijken naar de veranderende wereld en onze school in die beweging mee laten veranderen. 
En daar lag de opdracht.

Morgen gaat het gebeuren, morgen starten we met het onderwijs van morgen.

En zo was de opdracht voor deze wending in het proces de motor voor alles. De motor van de verandering, de motor om het gesprek te voeren over het onderwijs. Wie zijn we, wat is de opdracht en wat willen we met elkaar bereiken. 

De motor die direct op volle toeren draaide, immers de geldkraan van de gemeente kon met de op handen zijnde crisis zo maar worden dichtgedraaid.

Terwijl ik het vertrouwen nog diende te genieten van mijn nieuwe team gingen we op pad, of liever we gingen op een expeditie waarvan het einddoel nog niet was vastgesteld. Het was een proces waar iedere stap daarnaartoe effect had op het volgende. We spraken over de bouwstenen voor onze visie. Niet 1x maar diverse keren, op verschillende wijze. Het team bouwde met elkaar aan vertrouwen, aan een hernieuwde kennismaking, en we bezochten scholen. 

We overbrugde verschillen, eerst nog in een sfeer van tegenstrijdigheden en ogenschijnlijke tegenstrijdige belangen. Wij van het ene team en zij van het andere team. Of ik van mijn school tegen jullie van dezelfde school, maar blijkbaar met een andere geschiedenis en dus een ander beeld.

Ik huurde een adviseur in, niet direct vanwege de expertise, wel vanwege de 'vreemde ogen'. Een blik van buiten, ook al werd deze soms wat argwanend tegemoet getreden. Pas later, want ja ook ik moest die 90 jarige cultuur nog beter leren kennen, begreep ik de argwaan. De blik van buiten is vers en fris, maar vaak van een 'volkomen andere planeet'. Hier gaat het anders, heerst een andere sfeer. Niet te beschrijven, niet te vertellen, in de genen van de mensen, de grond, de muren, de meubels. Het verhaal dat steeds weer overleefd.

Het is deze school die stelt: het doel der opvoeding is ieder kind te helpen worden wat het is. Het is de school van anti-autoritair, de school waar eigenheid wordt gewaardeerd. 

En in al deze eigenzinnigheid, eigenheid en diversiteit draaide de motor voort. 
Het werken met binnennkringen ging tot de cultuur behoren, een kleine groep van mensen kreeg het vertrouwen om mee te adviseren in de besluitvorming, de keuze van het ontwerp, de kleuren, de inrichting. 
En ook hier werden persoonlijke voorkeuren ondergeschikt gemaakt aan het algemeen belang. Al die meningen kwamen bij een in een definitief oordeel en besluit. 

En nu: morgen gaat het beginnen, het onderwijs van morgen. Al deze overleggen, de meningen, de overwonnen tegenstellingen, we zijn gegroeid naar het onderwijs van morgen.

Iedere stap in het proces weloverwogen, voor sommigen wellicht losse bouwstenen, voor mij niet los te zien. Alles is ergens goed voor. We bouwen geen muurtje, we bouwen een kathedraal, als een sagrada familia; nimmer klaar, maar prachtig en uniek in zijn vorm.

Zo volgde het team gezamenlijke studiemiddagen, met wisselend succes, maar ook dat is bouwen, groeien en overwinnen. Studiemiddagen over de inhoud van het onderwijs; boeiend onderwijs. 
Binnenkringen spraken over leerlijnen spelling en rekenen; inhoud op het elementaire leerproces. 
Binnenkringen gaven het door aan buitenkringen, voortdurend ging het over het onderwijs van morgen aan de werkers van nu, voor de maatschappij van later. 

En in dit alles negeerden we alle verplichtingen die in het land de ronde gaat. Handelingsgericht werken, passend onderwijs, registratie, toetsen, opbrengstgericht werken. Tenminste, het ging er voortdurend over maar dan volgens onze eigen agenda, passend in dit proces.

En dan onze ouders, die in 2011 zo tevreden waren over de school. Hoe konden we hen meenemen in dit proces, in deze verandering? Waar konden we hen overtuigen van ons gelijk? 
Samen met een communicatiedeskundige zorgden we voor een herkenbare communicatie. Een beeldmerk, het verleden, heden en toekomst te verbinden. Een Facebook pagina over de nieuwbouw deed een goede duit in de zak en een belangrijke succesfactor waren de informatieavonden.

Een eerste aan het begin van het proces: algemeen, over wat doen we al en wat gaan we doen? Wat wilde Boeke met zijn school en wat zien wij als onze opdracht? 
De ouders bekeken het nog redelijk afstandelijk, het duurde nog wel even voordat het gebouw er zou staan. 

Later in het proces, het gebouw was al bijna opgeleverd werd een volgende informatieavond georganiseerd. Een enquete met vragen en verwachtingen leverde een belangrijke bouwsteen voor deze avond. Vervolgens werd ook deze avond als proefavond voor een aantal ouders gegeven. Sloot de presentatie aan op de behoefte van deze 'pilotgroep'. Een filmpje extra, dia's minder, een ander onderwerp aanvullend. Deze proefavonden zijn een belangrijke succesfactor voor deze avonden geweest. Een andere niet mis te verstane factor was de deelname van de medewerkers. Zij, vanuit de zaal, beantwoordden de vragen van de aanwezige ouders. Ongeregiseerd, spontaan op dat wat er leefde. Mijn rol was slechts de regisseur, en het loslaten en overlaten aan de medewerkers. In alle vertrouwen. En ja.. het aandurven om bepaalde vragen onbeantwoord te laten, we weten nog niet alles, en we delen bepaalde zorgpunten.

We stelden de bouw op een kijkmiddag open, ontvingen de complimenten, deelden de zorgen. Ik stelde het gebouw beschikbaar voor het nieuwe koor. Niets voor niets, een succesvolle avond waarbij de akoestiek van het gebouw wordt ervaren heeft zijn weerslag op het plein. Dit bouwproces is er een waar in alle raderen in elkaar steken.
Raders als professionaliseringsdagen met de teamleiders, avonden met ouders over thema's die bij Boeke passen. 

En nu.. morgen gaat het gebeuren. 
Morgen is de kroon op dit proces en pas het echte begin van de nieuwe toekomst. 
Een nieuwe stap in een nieuw proces, het onderwijs anders aanpakken. Medewerkers starten met nieuwe plankenkoorts, geen eigen lokaal meer, schema's die nieuw zijn, de zorg voor hun werkers. 
Vandaag op deze zondag lieten zij zich van hun alle beste kant zien; de eenheid, samen als een team gaan voor deze uitdaging. 

We gaan vallen, opstaan, successen vieren. 
We gaan het onderwijs vormgeven waarbij we 'ieder kind helpen worden wie het is'. 
Natuur, creativiteit, dans, rekenen, begrijpend lezen. Ieder kind in zijn eigenheid te waarderen in deze rijke nieuwe leeromgeving.

Twee en halve jaar mocht ik dit proces leiden.
Ik viel, stond op, kreeg de mokerslag van het overlijden van mijn vader en een verkeersongeval te verwerken.
Alles, ook deze zaken en de bijeenkomst een dag na het overlijden, heeft zijn betekenis gekregen. Goed of fout doet niet meer terzake, alles krijgt een betekenis en heeft zich als nieuwe grijze haren in mijn ouder wordend hoofd genesteld.

Nergens anders dan op deze plek wordt ook de directeur 'geholpen wie hij is'. 

Morgen sluiten we twee-en-een half jaar af, alles komt samen.

Morgen begint de toekomst voor onze werkers.


 






 



 


 

Alle blogs