Op de dag van het debat met Minister Blok liet een leidinggevende in het land mij weten: ‘ik zal mijn actie moeten staken, mijn bestuurder heeft een andere mening en mij er op gewezen hiermee te stoppen.’

Het bracht mij terug naar de tijd waarin ik in een organisatie werkte waar het gedachtengoed ‘kunnen worden wie je bent’ hoog in het vaandel staat. Dat werd prachtig in de praktijk gebracht maar gold niet voor mij als leidinggevende. Mijn vrijheid van meningsuiting, geuit in gerespecteerde en respectvolle blogs en berichten, werd van binnen de organisatie uit beantwoord met ‘stalkberichten’, ‘bedreigingen’ en een akelig machtspel. Niet eerder heb ik wakker gelegen van een werksituatie. Het was je reinste pesten op de werkvloer. Tot het moment dat ook mijn bestuur zich er mee ging bemoeien en mij min of meer het zwijgen oplegde. 

Het was een verwarrende situatie in een organisatie waarin de grondlegger zich liet opsluiten vanwege zijn vasthoudendhoud en zijn afwijkende mening. Het is de basis waarop de organisatie zijn succes te danken heeft. 

Zij die mij het zwijgen oplegden verlieten enig moment de organisatie met veel vlagvertoon. Niets is wat het lijkt. Een zachte genoegdoening kreeg ik enkele jaren later. ‘Niets was wat het lijkt, men had mij wellicht toch iets meer ruimte moeten gunnen’. 

 

Ik heb er veel van geleerd, van dat machtspel waarin je terecht zou kunnen komen. 

Maar ik leerde vooral van mezelf, dat ik mij nooit en te nimmer meer op deze wijze door wie dan ook het zwijgen zou laten opleggen. 

 

Waar is het land zonder dwarsliggers, beterweters, anders denkenden? 

Waar zijn we wanneer we onze oren en monden laten hangen naar onze bestuurders in het land?

Wat hebben we aan jaknikkers en needoeners?

 

Nooit, zo vertel ik de directeur die mij liet weten te moeten zwijgen, zal ik de ander het zwijgen opleggen. Tegenspraak maakt ons beter, mits getuige van enig respect. 

Ik zou zeggen; wees welkom in onze organisatie.

 

En Blok? Onze minister van Buitenlandse zaken? Ook hij had vandaag natuurlijk vasthoudend moeten zijn aan zijn eigen mening. 

Hij had inspiratie kunnen opdoen bij Nike, die juist deze week Colin Kaepernick als boegbeeld naar voren haalde. De footballspeler die vasthield aan zijn ‘knielen’ en daarmee voor lief nam al twee jaar werkeloos te zijn. 

Nike voegde aan haar 30 jarige slogan ‘Just do it’ toe: ‘believe in something. Even if it means sacrificing everything’. 

 

Ik wens het de dwarsliggers in het onderwijs en daarbuiten toe. Laat van je horen, en blijf bij wat je vindt. 

Het had Minister Blok gesierd wanneer hij net als Kaepernick geen knieval met excuses had gemaakt maar bij zijn overtuiging was gebleven. En zijn ontslag op de koop toe had genomen. Dat zou de politiek sieren. 

 

Dat had ik wellicht in het verleden ook moeten doen.

Alle blogs