Fasen (geen)

Druppel na druppel 

uur na uur 

verdwijnt het vocht 

in haar 

aderen.

 

Twaalf en een half jaar

zegt ze
dat is reden 

voor een feestje
toch?

 

Een jubileum

van het ziek zijn.

 

Haar verleden 

en haar toekomst
trekt in deze ruimte
aan ons voorbij.

 

Lopend

zittend
liggend

rollend.

 

Fasen, 

zegt ze
ik luister
zittend aan haar bed

fasen is onbespreekbaar

het is nu, 

hier 

nee!

niet later.

 

Druppel na druppel
druppelt het vocht in haar aderen
en dan
heel even 

door al haar levenskracht heen

is er
kwetsbaarheid
de broosheid 
van dit bestaan.

 

Geen fasen
zegt ze.

 

En voor even

sluit ze weer

haar ogen

tegen
de werkelijkheid.