Angst

De tijd dat de teksten van Hans Janmaat
zo snoeihard leken te zijn
lijkt eeuwen achter mij te liggen
en klinken nu nog slechts mild in mijn oren.

Links, rechts en midden
strijden amper 30 jaar later
om de hardste woorden
in de strijd om de kiezer.

In mijn achtertuin 
worden nitraatbommen gegooid
in mijn voortuin strijden links en rechts tegen elkaar
en niemand lijkt nog te weten waar het eindigt.

Ik kan alleen maar hopen
dat zij die aan de politieke macht zijn
al hun werkzaamheden opschorten en rond de tafel gaan
om diepgaand met elkaar in gesprek te gaan
hoe deze werkelijke humanitaire crisis 
op te lossen.

Los te komen van statements in de media
maar met hun oplossingen 
een menselijk Nederland laten zien
tolerant als we ooit zijn geweest
en met dit besef van het verleden
waardoor we nu in een van de meest welvarendste landen wonen
en niet bang mogen zijn om dit met anderen te delen. 

De echte angst die zich meester van mij maakt
komt niet van oorlog of van vluchtelingen op zoek naar geluk
maar van politici met scherpe taal
een taal waarin ik mij als Nederlander lang niet meer herken. 

Maar misschien is dit alles
wel veel te veel gevraagd
en zal het geluid van onvrede
in voor- en achtertuin en op de beeldbuis
nog lang niet zijn verstomd.