Afdrukken

Dit verhaal las Nico Dijkshoorn voor bij De Wereld Draait Door, en ik dacht: ja dit is het. De Pietendiscussie voorbij. 
Zoals Dijkshoorn het alleen kan vertellen.
'.. ik merk het vanavond als ik de studio binnenkom, vanavond gaat het er om, er wordt over Zwarte Piet gesproken.
Pieter Derks zie ik vlak voor de uitzending voor de zekerheid zijn zwarte colbertje uitdoen, en inwisselen voor een rose jasje, dat ooit nog eens hier door Gerard Joling is laten hangen.
O dit is het land waar in ik leef, ik hoor zojuist alle mensen om mij heen, zuchten, als de samentrekkende baarmoeder van Patricia Paay, als Matthijs bekend maakt dat Onno Hoes en Albert Verlinde uit elkaar zijn. 
Ik voel de druk hier in de studio om mij heen, en laat ik daarom maar eens zeggen wat ik van die Zwarte Pieten discussie vind.
Ik vind alles goed. Schminck ze als een ananas, schminck zwarte piet in Limburg als een rijstevlaai, het maakt mij niets uit, als ik maar voor eeuwig stiekem op de deur mag bonsen. Bij mijn buurjongetje.
Want dat is de kern van het sinterklaasfeest.
De trots die je voelt, als de buurvrouw je vraagt of je weer op de deur wilt beuken. 
Het zijn de gelukkigste dagen van het jaar. Die wil ik niet weggeven.
Hoe sla je met Sinterklaas geloofwaardig als Zwarte Piet op een deurtje.
Daar, precies daar zit de ontroering van het Sinterklaasfeest.
Volwassen mannen die op hun sokken 's avonds naar de voordeur van de buren sluipen, vier keer keihard slaan, weghollen of van de zenuwen hun hele knie openvallen. Zich snel nog als een slak naar binnen slepen in het huis. En dan het heerlijke prachtige, heerlijke luisteren naar het geluid door de brievenbus. Het geluid van de kinderstem: Mamma Pappa er staat iets voor de deur.
En dan binnen, de felicitaties van je vrouw. Zij heeft je op de deur horen slaan en dat het misschien wel je beste roffel ooit is geweest.
En dan de trots, de volgende dag, vraag je aan je buurjongetje: en nog langs gekomen Sinterklaas?
En hij vertelt over het bonzen, en hoe ie in zijn pyjama naar beneden holde. 
Dan voel je de kern van het Sinterklaasfeest, het ontroerende. Blinde vertrouwen.
En zelf weet je dat het een volwassen man wordt die nergens meer in gelooft.
Zelfs niet in Onno en Albert. 
Sinterklaas dat gaat niet over kleur, dat gaat over onbevangenheid. En over onbekommerd te durven geloven.
In het onmogelijke.

Nico Dijkshoorn 15/10/2014