Trots

In drie dagen tijd, met diverse ontmoetingen met onze familie en vrienden komen de zelfde vragen regelmatig terug.
'Wat vind je van het weer' , 'mis je de pasta' en 'waar woon je'?

Vervolgd door de plaatsen die in Italie zijn bezocht, wat Italiaanse woorden. Waar zou een eerste oprechte kennismaking met onze tijdelijke 'zoon' anders uit moeten bestaan? 
Hij neemt het met oprechte belangstelling aan, beantwoordt dezelfde vragen met veel geduld, en voelt zich steeds comfortabeler onder de mensen die wij al zo lang kennen. 
Dit rijtje wordt aangevuld met de schijnbaar onvermijdelijke vraag; 'waarom kies je voor Nederland'. 
Als de vraag in oprechtheid wordt beantwoord met 'het was niet mijn eerste keuze, maar ik ben tevreden' schieten we met z'n allen in een gebrek aan trotsheid die zijn weerga niet kent. 
Waarom zou een Italiaanse jongen in hemelsnaam nu voor Nederland kiezen. Waarom voor dit platte land? En waarom niet het land van de onbegrensde mogelijkheden? Ach... arme student... gestuurd naar Nederland. Goh...!

En eigenlijk komt daar een plaatsvervangende schaamte voor al deze nederigheid van wij als Nederlanders.
Ik kijk nu al een paar dagen door andere ogen naar ons land, de gewoontes, de gebruiken.
Waarom 'arme student' die voor een jaar is verbannen naar dit land?
Kijk eens naar het prachtige Den Haag, luister eens naar het indrukwekkende verhaal van 'het Vredespaleis', de omvangrijke betekenis daarvan voor de wereldvrede, als centrum van de Wereld vol verderf!
Een cultuur waarbij jongeren er bij horen, hun verantwoordelijkheid krijgen en nemen, zich bewust zijn van hun plek op aarde.
De tolerantie, de fietsen bij de gracht, de pittoreske straten van onze oude steden. Ons onderwijs, de wijze waarop docenten en leerlingen bereid zijn om deze gaststudent te helpen.

Waarom deze unanieme nederigheid en schaamte voor ons eigen land?
Ik voel een plotselinge neiging van Balkenisme in mij opkomen; 'laten we trots zijn...' (oeps!)
Maar toch, het is gemeend, je zal maar worden uitgezonden naar dit land waarbij je in maximaal twee uur alle uithoeken van het land kan bezoeken met zoveel diversiteit behalve dan de bergen. 

Nee, je zou worden uitgezonden naar Amerika, in the middle of nowhere, waar er meer koeien dan mensen zijn in het dorp waar je ben beland, op mijlen afstand van enige stad met wat vertier, cultuur of geschiedenis.
Amerika doesn't have it all. 
Er is geen reden om ons te schamen voor dit prachtige land.
Ik wees de student op het passeren van de rij molens in de polder. 
Er kwam een welgemeende verrukte 'aaah' en glimlach op zijn gezicht.
Ja ons land heeft zelfs molens te bieden.

Je kijkt eens met andere ogen en er is veel om trots op te zijn.