Veel te makkelijk

We worden,  juist in deze dagen, natuurlijk volledig in de luren gelegd.
Peilingen, harde partijstandpunten, de maakbare wereld. 
Zo laten het ons doen geloven, tot 12 september.
Daarna worden de standpunten weer wat milder, het pluche trekt, en ach het is in het landsbelang dat er compromissen worden gesloten. 
Rechts is dan minder rechts dan dat het nu lijkt, en links schuift naar het midden op.
Zelfs de radicale taal van Wilders krijgt een nieuwe kleur, gedogen komt, ja geloof me, gewoon weer in beeld. 

En daarmee wordt er ook voor de komende twee jaar (de gemiddelde duur van een kabinet) geen keuze gemaakt. Niet voor duurzaamheid, niet voor de volgende generaties waarvan men nu de mond vol heeft. 

De meest complexe vraagstukken, neem eens de Europese crisis, worden in statements van maximaal 4 minuten beantwoord door partijleiders. Daar waar de grootste deskundigen het probleem niet kunnen duiden, is het Havo diploma van Roemer in deze tijd voldoende om alle problemen op te lossen.

We laten ons in de luren leggen, zoals wel vaker door politiek en beleidsmakers. Even krijgen we hoop op de maakbare wereld, iedere twee jaar weer even.
Om vervolgens van een koude kermis thuis te komen. 
Om weer in een tijd te komen waarin beloftes niet worden nagekomen, maar daar hebben we het dan ook niet meer over.

Het is een vermakelijk schouwspel, maar ook eigenlijk niet meer dan dat.