Wereldnieuws

Op het moment dat alle ogen van de wereld op deze stad waren gericht liepen wij, net als velen anderen, vertwijfeld door de stad. 
Een grote, zware knal waarna het leven op amper 800 meter afstand van die knal al snel weer voortging.
Pas langzaamaan daalde het besef over ons en anderen heen. Om daarna nooit meer te vergeten.
Het is vreemd om midden in het wereldnieuws rond te lopen, zonder te weten dat het wereldnieuws is.
De knal was hard, maar de ogenschijnlijke rust daarna was minstens zo indrukwekkend.
Als normale toeristen maakten we kiekjes, keken we wat rond, en liepen we naar het koninklijk paleis. Ook daar was het, afgezien van de politiewagen met zwaailicht, ogenschijnlijk rustig.
In de stad klonk dan weliswaar het onophoudelijke geluid van de aan en af rijdende politie-auto's en andere hulpdiensten, het leven buiten de cirkel van zo'n 300 meter van de bom leek gewoon door te gaan.
Het ware besef van de ernst van de situatie kwam bij het zien van de gesprongen ramen. 
Zonder dat wij het wisten liepen we 'het centrum van alle ellende'  tegemoet.
Gebroken ruiten op de straten, onophoudelijke sirenes, geloei van winkelalarms.
En nog steeds wisten wij en anderen niet waarin wij ons begaven. Allervriendelijkste agenten vroegen ons vriendelijk en rustig achter de inmiddels geplaatste afzetlinten plaats te nemen.
De achteloze reacties van de omstanders op de vraag of zij wisten wat er aan de hand was werkten zeer relativerend op onze gemoedsrust. 'ach het zal wel een bom zijn... het is bij de ministriele gebouwen' . 
Je hoort het, alsof het een nietszeggende reclamespot is. Je ontvangt het zoals het wordt uitgesproken... een bom..tsja..

De werkelijkheid en de omvang werd ons snel duidelijk. De ernst van de situatie voelden we in onze botten.
Op dat moment wilden we alleen nog maar weg uit dit wereldnieuws. 

Aanslagen en alle andere ellende van de wereld leken nooit verder weg te zijn geweest dan tijdens deze vakantie in dit prachtige land met allervriendelijkste mensen.
Het besef dat we juist daar, exact op dat moment tijdens ons bliksembezoek aan de stad, ooggetuige waren van dit wereldnieuws is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend.
De fasen van besef van het gebeuren, bij onszelf en alle inwoners en bezoekers van de stad is evenzeer indrukwekkend.

De angst voor deze kant van de wereld waarin wij leven is een stapje dichterbij gekomen,
Het is tot in onze huid gekropen op deze 22 juli.

Onze jongens zijn ook hun onschuld voorbij. Dat had ik als vader, graag anders gezien.

En in vergelijking met al het leed van alle direct betrokkenen is de impact voor ons natuurlijk slechts een schijntje.
Misschien wel door die wetenschap is ons medeleven met het land en de mensen groter dan ooit te voren bij een soortgelijke ramp.

It's a strange world we're living in.